O autorze
Ekonomista z zawodu, a mol książkowy z wyboru.

O człowieku, który stracił cień

Joyce Carol Oates
O człowieku, który stracił cień
Joyce Carol Oates
O człowieku, który stracił cień Wydawnictwo Rebis
Pamięć. Nie doceniamy jej, póki nie zaczniemy zapominać szczegółów z naszego życia. Zacierają się twarze, sytuacje. Przebłyski pamięci pozwalają zachować nadzieję, że to przejściowe, że pamięć wróci. Co jednak, kiedy nie ma cienia nadziei? Kiedy wiemy, że pamięć nie wróci? Kiedy nie zdajemy sobie sprawy, że nic nie pamiętamy? Kiedy do końca życia mieć będziemy 38 lat, tyle, co w chwili, kiedy straciliśmy naszą przeszłość?

Właśnie coś takiego przytrafiło się Elihu Hoopes. Mężczyzna cierpi na ciężką amnezję wywołaną urazem głowy. Pamięć mężczyzny kształtują doświadczenia. Nadal jest świetnym tenisistą, silnym człowiekiem, nadal potrafi cytować ulubione książki, nie jest jednak w stanie zapamiętać niczego z dnia poprzedniego. Przypadek mężczyzny badany jest przez zespół lekarzy, do którego należy Margot Sharpe. Kobietę fascynują badania nad nieznanym dotąd przypadkiem, fascynuje ją zarówno to, że przed utratą pamięci mężczyzna należał do intelektualnej elity kraju, jak również jego bezbronność, konieczność codziennego przedstawiania się, pozwalania, by poznał ją. Pozornie jest to męczące. Wszak to, co najsilniej łączy ludzi to wspomnienia, ona, w przeciwieństwie do niego, zachowała je. Codzienne przypominanie siebie, codzienna obserwacja Elihu sprawia, że Margot zakochuje się w kimś, o kim wie, że pół godziny po rozstaniu nie będzie pamiętać o jej istnieniu. A jednak ten związek trwa całe lata, kształtuje jej karierę naukową, która stopiła się z życiem prywatnym.


Joyce Carol Oates jak zwykle przykuwa czytelnika do fotela. Napisane przez nią studium ludzkiego umysłu i uczuć, wplecione w niesamowitą historię miłosną zachwyca jako ambitne i doskonałe wręcz dzieło. To nie zwykłe czytadło, ale wyzwanie dla czytelnika, który od samego początku wprowadzony jest w tajemnice ludzkiej natury, kalekiej i ułomnej. To historia dwojga więźniów. On uwięziony w szponach choroby, ona zaś została spętana najpierw przez ambicje, pragnienia i nadzieję. Można zastanawiać się czy jej uczucie do Elihu jest prawdziwe, czy nie myli przywiązania i możliwości wykorzystania mężczyzny z uczuciem? Wszak atawizm każe mężczyźnie postawić się w roli zdobywcy dominującego kobietę, co jednak, jeśli zawsze jest inaczej, jeśli każdy twardy macho jest tak naprawdę własnością pozornie łagodnego dziewczątka?

Na te pytania każdy mężczyzna musi samodzielnie znaleźć odpowiedź.


Czy chcesz dostawać info o nowych wpisach?

Znajdź nas na Znajdź nas na instagramie
Trwa ładowanie komentarzy...